“BABA!” DERKEN İNSAN NE HİSSEDER? | Yeni Bir GünYeni Bir Gün

19 Ekim 2021 - 18:47

“BABA!” DERKEN İNSAN NE HİSSEDER?

“BABA!” DERKEN İNSAN NE HİSSEDER?
Son Güncelleme :

21 Haziran 2021 -

Beni bilenler bilir. Liberal ekonomi sistemin uydurduğu şu kutlama günlerini hiç içten bulmam. İçten bulmadığım için de ne kutlamaktan yana teşebbüsüm olur, ne de kutlanılmasından yana bir beklentim.

Kendimi bildim bileli, başkalarının zorlamasıyla iş yapmaya karşı direnen, hele bir de kandırıldığıma inanırsam, direncim öfkeye dönüşen inatçı bir kişiliğim olduğundan, başkalarını da yönlendirmemeye özen gösteririm.

Ancak biz her ne kadar, serbest piyasa ekonomisinin ticareti teşvik amacıyla icat ettiği bu kutlama günlerinin, gerçek niyetinin maddi kazanç olduğunu düşünsek de artık oturmuş ve toplumun büyük çoğunluğu tarafından kabul görmüş olduğu da bir gerçek.

Öyle ki kutlamadığımız zaman zılgıt yediğimiz birkaç gün bile var. “Anneler Günü,” “Kadınlar Günü,” “Sevgililer Günü,” gibi

Diğerleriyle kıyaslandığı zaman çok daha az popüler olan her “Babalar Günü’nde, gününü kutlayacağım babamın hayatta olmadığından mahzunlaşırım.

***

Benim babam, öldüğünde 38 yaşındaydı derdi annem… Bense üç yaşımda…

“Baba!” dediğimi hatırlamam…

Yüzünü hatırlamam, sesini hatırlamam, oğlum dediğini hatırlamam…

Elimden tuttuğunu, kucağına aldığını, kolları arasında sardığını, öptüğünü, başımı okşadığını, boynumu kokladığını hatırlamam…

“Babalar böyle mi yapar? Bunları da nereden biliyorsun?” demeyin! Annemden… Annem öyle severdi bizi.

Ben de öyle sevdim çocuklarımı. Babalar da anneler gibi sever çocuklarını diye düşündüğümden…

Annemiz sararak gösterirdi sevgisini.

Annelerin eli öpülmez, anneler elleriyle, kollarıyla sarar çocuklarını. Eli öpülenler babalardır diye, el öpmeyi de öğrenemedim. Annemiz de elini öptürmediği için midir, nedir, annemim elini öpmek hep soğuk gelirdi bana. El öpmek sevgiden çok saygıdandır. Öyleyse babalara saygı duyulur…

Her neyse! Dedim ya sarılmak el öpmekten çok daha sıcak, çok daha candan gelirdi bana her zaman.

Baba bilmediğim için çocukların babaları nasıl sevdiklerini de bilemedim.

Pedagog oldum, bilimsel yanlarını öğrendim, baba çocuk ilişkisinin ama duygusal yanım hep eksik kaldı.

Belki üç yaşıma kadar yaşadığım da olmuştur ama çocuğun babaya beslediği duyguları, yaşamışsam da ne hissettiğimi hiç hatırlamadım…

Bu yüzdendir ki; kim bilir hangi duygu yokluklarıyla büyüttüm çocuklarımı…

***

Yeni görev yerimiz İstanbul’a gelmiştik eşimle, büyük oğlumu anneannesine bırakarak…

Evimizi oturmaya hazırlayıp da bir hafta sonra köye döndüğümde onu almak için, boynuma öyle bir sarılmıştı ki incecik bileklerinin izlerini hissederim hala…

Ya da küçük oğlumun göğsüme yasladığı başını okşarken, yüzüme baktığında gözlerinde gördüğüm güveni, huzuru ve mutluluğu, beni annemim göğsüne bastırıp sardığı ve dizine koyduğumda başımı okşadığı zamanlarda aldığım hazza benzetirdim hep.

Her ne kadar ben hissetmemiş olsam da hissedenlerin duygularıyla…

Babasız büyüyen babaların, babalarıyla yaşlanan babaların ve tüm babaların Babalar Günü’nü yürekten kutluyorum…

YORUM YAP

YASAL UYARI! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, pornografik, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen kişiye aittir.